Welkom‎ > ‎Nieuws‎ > ‎

Interview met de directeur

Geplaatst 30 jun. 2017 12:53 door Mathias Van Aken   [ 1 jul. 2017 11:33 bijgewerkt ]

Een klassieke opener, kan u zichzelf even voorstellen?

Met alle plezier. Ik ben Jan Boons, ben op dit ogenblik 40 jaar. Ik ben van opleiding psycholoog (KULeuven) maar ben de afgelopen twintig jaar professioneel met onderwijs bezig geweest op verschillende niveaus net omdat ik er me zo 'thuis' in voel. Dat laatste mag je misschien wel letterlijk nemen, want ik kom uit een echt onderwijsnest. In mijn vrije tijd ben ik momenteel minder sportief dan ik vroeger was (fietsen) en val ik vooral terug op mijn rijke bibliotheek, met daarin veel psychologie, filosofie, geschiedenis (in het bijzonder van de Poolreizen). Daarnaast staat thuis ook altijd muziek op, klassiek en in het bijzonder Wagner-opera’s.

Als mens in God geloven en als moderne psycholoog gevormd zijn, kan dat samengaan?

Uiteraard, het is niet omdat de moderne psychologie zelf niet verder kijkt, dat wij dat niet zouden kunnen vertrekkend vanuit bepaalde begrippen. Laat u dus niet misleiden door de moderne doctrines waar men de wens tot de dood van God voor werkelijkheid neemt. De moderne 'levensbeschouwing' doet in haar onvolledigheid – door het uitsluiten van al het onzichtbare en transcendente – de moderne mens veel te kort, en laat hem gedesoriënteerd ronddolen in het leven. Wij betrekken opnieuw dat sacrale, kijken verder, en creëren een stevige houvast.

Jan Boons in Krakow voor de Wereldjongerendagen 2016.

Heeft u het dan moeilijk met die moderne samenleving? 

Ik leef in Vlaanderen in de 21ste eeuw, dus ik kan ze niet verwerpen want ik leef er midden in, elke dag. Maar ik zie in die dagelijkse werkelijkheid rondom mij wel vele zaken die me zorgen baren: een verbrokkeling van de maatschappij en het verloren lopen van het individu. Men spreekt van steeds toenemende vrijheid, maar die lijkt al even vaak uit te draaien op veel persoonlijke miserie. Neem nu het gezin: we hebben op ons 25ste meer partners gehad dan onze ouders op hun hele leven samen, en daar zitten we dan, nadien, alleen, op onze appartementjes, ongelukkig te wezen. Idem voor drugs: lijkt heel leuk maar laat uiteindelijk duizenden als trieste sukkelaars achter. Terwijl, oh ironie, er in de maatschappij geen ruimte is om die negatieve gevolgen van die zo mooi gepropageerde 'vrijheden' te tonen in een cultuur die draait rond alles te 'liken'. En die verbrokkeling lijkt ook steeds sneller te gaan: onze 'bevrijding' lijkt volledig doorgeschoten in een totale ontworteling. Inderdaad, iets in mij blijft revolteren tegen al die ontgoocheling en mislukking die voortvloeit uit een te vrije moraal, uit die zogenaamde 'bevrijding', in en rondom het gezin.

Is de school daartegen een tegengif?

De school is niet opgericht om 'tegen' dit of 'tegen' dat te zijn. De school is wel bedoeld om iets positiefs aan te reiken, namelijk een mooi samenhangend verhaal van waarden en normen, en geloofsverdieping. Dat we daardoor én uniek zijn in België én tegen een groot deel van de tijdsgeest ingaan, mag eigenlijk niet meespelen. Onze leerlingen worden niet ingekapseld of worden niet sociaal gehandicapt in het latere 'echte' leven, integendeel. Ons onderwijs bereidt hen net met kracht voor op dat leven vanuit levende waarden en actief geloof.

"Een groot deel van de tijdsgeest", zegt u, dus  niet de volledige tijdsgeest?

Neen, inderdaad, hoewel de denkwijze in de pers en het publieke leven één bepaalde visie propageren alsof het de enige is die iedereen aanhangt, mag men niet vergeten dat in de bevolking nog een ruime helft zich veel traditioneler opstelt. Een ruime helft die zich niet herkent in de culturele-publieke ruimte, en op vele vlakken iets zoekt dat kwijt is, ook op vlak van onderwijs. Gewone traditionele mensen die niet ontworteld willen worden, noch in hun gezin, in hun straat, of op school. We leven in tijden die meer kansen bieden dan toen onze ouders opgroeiden – maar helaas ook in tijden die ondanks de materiële weelde net meer uitdaging vragen op immaterieel vlak.

Heeft de school dan een grote maatschappelijke functie?

Is het misschien niet net iets te flatterend om onszelf te beschouwen als beladen met een apostolische opdracht om "de" maatschappij te redden? Neen, ik geloof eerder in een vrije markt van het onderwijs, waar er voor elke schoolvorm wel ouders zijn, en voor elke opvoeding die ouders voor hun kinderen wensen, een school mag bestaan. Verkies je de huidige onderwijsinhoud? Ik betreur dat, maar ik gun het ieder om het te proberen – net zo als ik hoop dat men het ons gunt om het op onze manier te proberen, nietwaar? Een school als de onze bestond nog niet – of eigenlijk correcter: niet meer – en het verrast me keer op keer zeer aangenaam hoe bewust en gedreven de ouders, en ook de leerlingen, bij ons komen aankloppen.

"Een school als de onze bestond niet meer."

Waarop steunt die bewuste keuze van de ouders, of anders gezegd, wat maakt de school uniek?

Het meest unieke aan de school is absoluut de inhoud van de lessen, waar de katholieke visie een volwaardige plaats krijgt – zonder dat dit iets anders in de weg zou staan. Omdat wij een erkende school zijn, volgen wij de normale leerplannen. Maar het materiaal waarmee we die leerplannen bereiken, is oordeelkundig geselecteerd. Die inhoud is de voornaamste beweegreden voor de ouders. Bovendien beschikken wij als katholieke school over de luxe van een tandem goede paters die dag in dag uit hun schouders er onder zetten en de actieve katholieke component uiterst kwalitatief uitbouwen. Tot slot is het ook een troef dat we zeer persoonlijk kunnen werken omdat we nog zo klein zijn – al is 'klein zijn' natuurlijk geen doel op zich, maar een neveneffect van de opstartfase.

U bent zelf niet de oprichter van de school, wat is er gebleven en wat is er veranderd op school?

Kent u het schip van Theseus waar tijdens het varen één voor één elke plank vervangen werd? Is dat dan nog hetzelfde schip of een ander? Ja, er zijn een aantal zaken gewijzigd, nee, het is nog steeds dezelfde school – met dezelfde leerkrachten, leerlingen, en positieve dynamiek. Ik ben hier volledig mezelf, met mijn eigenste aanvoelen van de zaken, dus een exacte kopie van de vorige directie kan ik nooit zijn. Ben ik dan een frisse wind? Wel, ik kan niet 'rechtstreeks' vergelijken omdat ik voordien geen deel van het schoolteam was – en het zou ook niet fair zijn in mijn positie. Een dergelijke vergelijking brengt de school ook niets op. Ik kijk in de eerste plaats vooruit naar wat moet gebeuren om de school te laten openbloeien. De school was niet "af" en onveranderlijk of onverbeterlijk – wij bouwen gewoon verder. Tot slot zijn de meeste veranderingen gewoon het gevolg van gezond verstand en van de ervaringen die we in deze opstartfase opdoen. Niet elke wijziging is dus te beschouwen als een uiting van een "nieuwe visie".

Is er een geheim recept om de school te laten openbloeien?

Hard werken om gestelde doelen te bereiken: dat is in een opstartfase noodzakelijk. Ik zeg wel eens dat de school gebouwd is op het geduld van onze echtgenotes en echtgenoten. Het bestuur is uitgebreid, werkt wekelijks, soms dagelijks, sterk professioneel, al heeft ze in de eerste plaats het karakter van een oude vriendengroep. De paters zijn enorme steunpilaren op alle denkbare vlakken. De leerkrachten, vrijwilligers en internaatsmedewerkers staan hier met hart en ziel – we zijn door eenzelfde geest gedreven, absoluut. Bewonderenswaardig – ik kan vaak mijn dankbaarheid te weinig uitdrukken. Maar er is veel om te bewaken op organisatorisch vlak, op administratief vlak, op financieel vlak, op menselijk vlak,... School maken is veel meer dan wat krijt tot stof kribbelen op een bord.

Heeft u nog speciale wensen voor de toekomst?

Ja, een hele lijst. In het ideale geval kennen we een evenwichtige groei, dat wil zeggen dat het leerlingenaantal, de inkomsten en de inzetbare mankracht evenredig groeien. Daarnaast koester ik de droom dat een school als de onze ondanks onze eigenheid, of nee, misschien net door onze eigenheid, niet langer als een abnormaliteit bekeken worden, maar als de gewoonste zaak ter wereld. En uiteraard hoop ik dat onze leerlingen later in hun leven de kracht herkennen van ons unieke aanbod.